Καλοκαιρινές Φιγούρες στον Άη-Γιώργη

Leave a Comment

 

Canon EOS 1000D f/5.6 | 1/400 | 55.0mm | ISO1600
Canon EOS 1000D
f/5.6 | 1/400 | 55.0mm | ISO1600

Προχωρώντας αργά στην Παραλία του Αγίου Γεωργίου, κοντά στο σπίτι μου, ήρθα σε επαφή με μία θαλπωρή πολύ ανώτερη από αυτήν που περιγράφουν οι τουριστικοί οδηγοί. Ο ήλιος που έγλυφε το εγκαταλειμμένο κτίριο πάνω στον βράχο καθώς έδυε, το μετέτρεψε σε μία μαύρη φιγούρα μέσα στο πορτοκαλί της ατμόσφαιρα. Τρία χρόνια στην Αθήνα δεν κατάφερα να αντικρίσω σε καμία παραλία της, αυτό το απαράμιλλης αισθητικής καλλιτέχνημα.

Η θάλασσα χτυπούσε την αμμώδη παραλία καθώς οι κορμοί των δέντρων έγερναν προς το ηλιοβασίλεμα. Ποιος ξέρει ίσως τα Αρμυρίκια της περιοχής ένιωθαν δέος βλέποντας τη φιγούρα του κτιρίου πάνω στον βράχο. Αν και εγκαταλειμμένο το καφέ-μπαρ "Πορτοκάλι", όπως λεγόταν, παραμένει πόλος έλξης όλων των νέων. Φυσικά, όχι για να απολαύσουν κάποιο ρόφημα ή ποτό αλλά για να μεθύσουν από το ηλιοβασίλεμα ακούγοντας την αγαπημένη τους μουσική.

Ήδη από την αρχή του βράχου ο μοναχικός διαβάτης μπορεί να δει το ξεθωριασμένο μονοπάτι που καταλήγει στην είσοδο. Η είσοδος αυτή είναι δύο μισογκρεμισμένες ξυλόπορτες, οι οποίες καλύπτονται από μία τεράστια μπάρα από αλυσίδες, για να εμποδίσει την είσοδο στους ταξιδιώτες.

Μπορώ να πω πως είναι πολύ αποτελεσματικές…Όχι! Είχε βρεθεί από τους τότε εφήβους ένα εναλλακτικό και λίγο ριψοκίνδυνο μονοπάτι περιφερειακά. Λίγη ορειβασία πάνω στους βράχους, μικρές και μεγάλες σχισμές στα τζιν και να! Φτάνεις στην κορυφή του κτιρίου. Εκεί υπάρχει μία τρύπα μέσα στην οποία τρυπώνουν οι επίδοξοι επισκέπτες.

Μπαίνοντας μέσα..

Ήταν ένα μισογκρεμισμένο κτίριο Το ξύλινο δάπεδο εκτός από τις αναμενόμενες ρωγμές, διαθέτει πολλά κενά με αποτέλεσμα το πόδι σου να ακουμπάει πάνω στον βράχο όταν είσαι στο ισόγειο, ή να φυλάει τον αέρα όταν βρίσκεσαι στην οροφή. Ο εξερευνητής κατ' ανάγκη πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός όταν περπατάει.

Σηκώνοντας το βλέμμα προς τον ορίζοντα, κάποιος μπορεί να αντικρίσει το πέλαγος. Τόσο γαλάζιο όσο και ο φουρτουνιασμένος ουρανός την εκάστοτε στιγμή. Ένα θαυμάσιο γεγονός είναι ότι δεν υπάρχουν τζάμια και ούτε αυτός ο ενοχλητικός θόρυβος καθώς κυκλοφορούν περιμετρικά τα αυτοκίνητα.

Κάτω από την υποθετική θέση των τζαμιών βρίσκεται ένα τεράστιο πέτρινο σέτζο. Είναι τόσο μεγάλο που σχηματίζει έναν κύκλο γύρω από ολόκληρο το οίκημα. Το πεζούλι αυτό, αποτελεί τον προσωπικό καναπέ των εφήβων που μαζεύονται με κιθάρες, μπίρες και παράνομα τσιγάρα. Σχεδόν κάθε βράδυ ακούγονται τραγούδια του Σιδηρόπουλου και του Άσιμου από την πιο κοντινή ακτή, λίγα μέτρα, δηλαδή, μακριά.

Πώς πέρασε ο καιρός έτσι; Μετά από 4 χρόνια το ίδιο κτίριο που ήταν το θησαυροφυλάκιο των ονείρων και των επιθυμιών μας, μέσα από το μάτι της φωτογραφικής μου μηχανής, φαίνεται σαν μία μαύρη φιγούρα που δύει μαζί με το δειλινό. Μάλλον έτσι είναι το παρελθόν. Μία μαύρη φιγούρα που προσπαθεί να στιγματίσει το παρόν και το μέλλον. Είναι λάθος να το επιτρέψουμε να συμβεί ή μήπως όχι..;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.